" /> Dyskusje ogólne :: dr Cezary Mech o kryzysie
Forum  Strona Główna

 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   RejestracjaRejestracja 
 ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 

dr Cezary Mech o kryzysie

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Strona Główna -> Dyskusje ogólne
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Jadwiga Chmielowska
Site Admin


Dołączył: 02 Wrz 2006
Posty: 3642

PostWysłany: Czw Cze 04, 2009 6:22 pm    Temat postu: dr Cezary Mech o kryzysie Odpowiedz z cytatem

Z dr. Cezarym Mechem, doradcą prezesa NBP,
rozmawia Małgorzata Goss


Właśnie wrócił Pan z konferencji w Chinach. Czy widać skutki działań antykryzysowych podjętych przez chiński rząd?-

Chiny są bardzo mocno dotknięte światowym kryzysem. Zachód - z powodu zubożenia - mniej importuje z Państwa Środka, co bardzo silnie wpływa na chińską gospodarkę i rynek pracy. Szacuje się, że około 20 mln pracowników sezonowych z terenów wiejskich musiało wrócić do swych gospodarstw wskutek utraty pracy. Z drugiej strony działania antykryzysowe, jak i pakiet stymulujący są tam wprowadzane bardzo, ale to bardzo szybko.

Na czym polega chiński pakiet?
- Dotyczy on głównie budowy infrastruktury. W miejsce słabnącego eksportu Chińczycy postanowili pobudzić popyt wewnętrzny. Wprowadzają prawie czterobilionowy (licząc w yuanach, tj. 1860 mld zł) pakiet stymulujący nakierowany głównie na budowę i rozbudowę infrastruktury. Wprawdzie nie w pełni zrekompensuje on utratę rynków zagranicznych, niemniej ze względu na skalę (5 proc. PKB - 2,5 razy więcej niż w USA) przynosi bardzo pozytywne rezultaty. Wskutek uruchomienia pakietu ilość kredytów udzielonych przez banki chińskie w pierwszym kwartale tego roku osiągnęła poziom zaplanowany na cały rok. To pokazuje, jak energicznie można przeciwdziałać procesom kryzysowym.

W Chinach banki są w rękach państwa i państwo ma na nie wpływ...

- Są tam różne banki, ale ta inicjatywa jest stymulowana przez rząd i wyszła ze strony instytucji kontrolowanych przez rząd. W rezultacie - mimo totalnego załamania gospodarki światowej - w Chinach następuje pewne odbicie. To bardzo charakterystyczne, że skierowano środki publiczne właśnie na infrastrukturę, a więc coś, co zostanie na lata, i poprzez kanał pozostający pod kontrolą państwa.
O ile w Stanach Zjednoczonych następuje totalna zapaść w przemyśle motoryzacyjnym, to w Chinach ten efekt nie występuje. Produkują obecnie najwięcej samochodów na świecie. Tę ekspansję widać na ulicach Pekinu, po których porusza się 3 mln samochodów. Wprowadzono nawet ograniczenia w ruchu. I jednocześnie Chińczycy budują autostrady.

W Stanach Zjednoczonych pomoc publiczną skierowano głównie do prywatnych instytucji finansowych, a nie przedsiębiorstw produkcyjnych.

- Pakiet amerykański nastawiony jest z jednej strony na ratowanie instytucji finansowych, z drugiej na intensywne pobudzanie koniunktury poprzez inwestycje infrastrukturalne, ale i wzrost konsumpcji poprzez obniżkę podatków dla rodzin i rabaty rekompensujące gospodarstwom domowym spadek dochodów. W USA spożycie ma duży wpływ na koniunkturę. Wsparcie konsumpcji ze środków publicznych ma na celu podtrzymanie koniunktury mimo spadku PKB i jest odpowiedzią na bardzo silną zapaść w sferze zatrudnienia. Ta pomoc jest przejściowa. Przyjęto założenie, że w drugiej połowie roku procesy produkcyjne będą już podtrzymywane przez konsumpcję związaną z pracą, a nie pomocą publiczną. Każdy kraj konstruuje pakiet pod własnym kątem. Najgorzej jeśli się nic nie robi i doprowadza do sytuacji, że konsumpcja publiczna i prywatna (tj. wynagrodzenia) spadają znacząco, w procesie dostosowania przedsiębiorstw do zmniejszonego popytu następują zaś gwałtowne zmiany prowadzące do bankructw i utraty możliwości odbicia w przyszłości. O ile widać jakiś cel w działaniach Stanów Zjednoczonych, a zwłaszcza Chin, jakąś wizję oddziaływania na procesy gospodarcze, to posunięcia lansowane u nas są najgorszymi z możliwych. W ogóle nie zwraca się uwagi na to, że następuje silny proces schładzania gospodarki, ludzie tracą pracę, a zadłużone przedsiębiorstwa upadają. A przecież organizacje gospodarcze mają swoją wartość. Jeśli są zadłużone, ale efektywne, powinny dalej funkcjonować. Oczywiście nie kosztem podatników, ale kosztem tych, którzy zadłużyli je poprzez swoje błędy, a więc akcjonariuszy i menedżerów. Upadłości są najgorszym rozwiązaniem, a my w tym kierunku zdążamy.

Upadają, bo nie otrzymują kredytu na rolowanie starych długów i bieżącą działalność...

- Konieczność dostosowania przedsiębiorstw do niższego zapotrzebowania na produkty sprawia, że nie są w stanie obsługiwać zadłużenia, ale to wcale nie oznacza, że w formie zredukowanej nie mogą działać efektywnie. One są nadal zyskowne, ale mają błędną strukturę kapitałową przeniesioną z czasów gospodarczej prosperity - zbyt wielkie zadłużenie w relacji do kapitałów własnych. Takie firmy powinny nadal funkcjonować, zmienić się tylko muszą ich akcjonariusze. Powinien nastąpić swap tego zadłużenia na zobowiązania akcyjne.

Czyli?

- Zamiast wnosić o ich upadłość likwidacyjną, banki powinny zamienić ich długi na akcje i ewentualnie je sprzedać, bez likwidacji. W USA toczy się wielka debata o tym, że nie można dopuszczać do upadłości efektywnych instytucji. Chodzi o modyfikację tzw. Chapter 11, czyli Rozdziału 11 Kodeksu Upadłościowego w USA. Wraz z upadkiem przedsiębiorstwa tracą pracę setki pracowników, którzy nie ponoszą winy za to, iż ktoś za bardzo zadłużył przedsiębiorstwo. U nas proces naprawczy jest tak długi, że zanim przedsiębiorstwo zrestrukturyzuje się kapitałowo - pada. To podejście musi się zmienić, jeśli nie chcemy, aby nastąpiła lawina bankructw efektywnych przedsiębiorstw. Już obecnie pod względem ilości bankructw Polska jest na drugim miejscu w Europie, po Hiszpanii. Istnieje niebezpieczeństwo, że ten proces będzie się nasilał.

Kto powinien zainicjować zmianę podejścia?

- Kryzys wymaga wzmożenia aktywności wszystkich struktur państwa, które jeszcze nie tak dawno wycofywało się z wielu dziedzin, przekazując kompetencje instytucjom prywatnym.

Polski rząd przestał wreszcie mówić, że "kryzys nas nie dotknie", i szykuje nowelizację budżetu. Chce utrzymać deficyt na zakładanym poziomie, a wiadomo, że po pierwszym kwartale sięgnął on 84 proc. deficytu planowanego na cały rok. O czym to świadczy?
- To dowodzi, że brak aktywnych działań rządu w ostatnim półroczu stawia nas teraz przed podwójnie trudnym zadaniem: po pierwsze, stworzenia spójnego pakietu stymulującego gospodarkę, po drugie, sfinansowania go w chwili, gdy dochody budżetowe wskutek kryzysu uległy już skurczeniu. Należy przy tym patrzeć nie krótkookresowo lecz długookresowo, przewidując czekające nas wkrótce załamanie demograficzne. Będziemy mieli, jako społeczeństwo, coraz więcej osób na utrzymaniu, a z drugiej strony populacja wchodząca w wiek produkcyjny będzie nieliczna.

Pakiet antykryzysowy powinien być perspektywiczną propozycją nie tylko na obecny kryzys, ale i ten demograficzny, który już puka do drzwi?

- Czarny scenariusz wygląda następująco: teraz wprowadzamy rozwiązania wyszarpane niejako przez instytucje bankowe, które wyciągają rękę po publiczne środki w różnej formie pod pretekstem "wyjątkowej sytuacji", a z drugiej strony nie pomożemy efektywnie realnej gospodarce. Te posunięcia pogłębią oczywiście problem zadłużenia państwa. Po paru latach wejdziemy w nową fazę kryzysu, kiedy to okaże się, że mamy olbrzymie zobowiązania z tytułu zadłużenia, których nie jesteśmy w stanie spłacać z powodu niskiej liczby osób w wieku produkcyjnym, i tego zjawiska nie da się przezwyciężyć nawet w okresie średnioterminowym. Innymi słowy - jeśli teraz źle pokierujemy walką z kryzysem, to wyjdziemy z niego z rozregulowaną gospodarką i tak dużym zadłużeniem, że w chwili zderzenia się z wielkim kryzysem demograficznym znajdziemy się na równi pochyłej i możemy z niego w ogóle nie wyjść.

W Chinach ukazała się niedawno książka "The Age of Aging" ("Wiek starzenia"). Czyżby Chińczycy również mieli problem z demografią?


- O dziwo, ten problem jest bardzo widoczny na ulicach Pekinu. Tym, co rzuca się w oczy, jest brak dzieci, mimo że chińskie społeczeństwo jest bardzo młode. Duża część ludzi pochodzi z prowincji i przyjechała do pracy bez rodzin, ale i rodowici mieszkańcy Pekinu nie posiadają dzieci. To efekt "polityki jednego dziecka" i masowego zabijania dziewczynek. Około 20 mln Chińczyków musi poszukiwać żon w innych krajach. Zanim to społeczeństwo się wzbogaci, to już zbiednieje wskutek starzenia się społeczeństwa. Autor książki, którą pani przywołała, George Magnus, główny ekonomista szwajcarskiego banku UBS, pisze, że proces ten w Chinach da o sobie znać około 2020 roku. Należy więc się liczyć z modyfikacją dotychczasowej polityki demograficznej chińskich władz, której skądinąd nie sposób zaakceptować ze względów etycznych.

Etyka nie przemówiła do rządzących, za to przemówiła kieszeń...

- Wyjątkowo silny wpływ kryzysu na Japonię, gdzie nastąpił aż 15-procentowy spadek PKB w ujęciu rocznym, jest spowodowany m.in. tym, że społeczeństwo japońskie od początku lat 90. się starzeje i tej tendencji nie da się już odwrócić. Do tego japońska gospodarka, tak jak niemiecka, oparta jest na produkcji maszyn i eksporcie. Recesja polega na tym, że wszyscy tną moce produkcyjne, dostosowując je do niższego zapotrzebowania, co uderza w eksporterów urządzeń dla przemysłu. To pokazuje, iż ten kryzys będzie bardzo długi. Najpierw trzeba dostosować produkcję do zmniejszonego popytu, a dopiero później będzie można myśleć o wzroście. Bez inwestycji wzrost nie wystąpi. Japończycy są więc uderzeni podwójnie - przez demografię i strukturę swojej gospodarki. Na dodatek upatrywali zabezpieczenia na starość w środkach, które zgromadzili. Lokowali oszczędności w bankach, ponieważ w Japonii stopy procentowe były zawsze niskie, a inwestycje kapitałowe mało opłacalne. Skutek? Nie można tam dopuścić do inflacji, bo ludzie straciliby zabezpieczenie na starość, a zatem i procesy dostosowawcze są tam bardzo ograniczone. Konieczność prowadzenia polityki pieniężnej uwzględniającej tę sytuację mimo kryzysu dodatkowo schładza gospodarkę. Powstał zaklęty krąg, w znacznym stopniu spowodowany sytuacją demograficzną. Instytucją, która była w stanie zaabsorbować oszczędności Japończyków, był rząd. W rezultacie mamy rząd zadłużony na 170 proc. PKB, a wkrótce dług przekroczy barierę 200 procent. Na tym przykładzie widać, jak dziwną politykę prowadzimy w Polsce: cały dług finansów publicznych (a nie samego budżetu), jeśli odjąć fundusze emerytalne, to jeszcze mniej, sięga 47 proc. PKB, a u nas się krzyczy, że za dużo... Ogromny dług Japonii wynikający m.in. ze struktury wieku powinien być dla nas przestrogą. Jeśli nie chcemy stać się zakładnikami prowadzonej polityki, musimy patrzeć dalej.

Będzie nowelizacja budżetu. Skoro poziom deficytu ma być utrzymany, to rząd musi ciąć wydatki lub podnieść podatki albo też zmusić podmioty publiczne, by zaciągnęły komercyjne kredyty w bankach, co i tak zwiększy zadłużenie publiczne.

- Zobaczymy, w jaki sposób rząd będzie się starał walczyć z kryzysem w aspekcie budżetu. Można mieć większy deficyt. Można obniżyć wydatki, ale to trudne, bo mamy dużo wydatków sztywnych. Na pewno nie powinno się obniżać stawki VAT. Można deficyt rozmieść po kątach. Można też zwiększyć obciążenia, aczkolwiek jest to trudne, bo w ciągu roku nie można nałożyć nowych podatków, można za to podnieść wysokość akcyzy. Zachodzi niebezpieczeństwo, że działania rządu będą chaotyczne i nasilą kryzysowe procesy, niczego nie rozwiązując.

W jaki sposób mogą zaszkodzić?

- Może powstać pętla schłodzenia gospodarki, gdy restrykcyjne działania oszczędnościowe, nawet racjonalne, spowodują, że ludzie będą tracili pracę, a dostawcy - zamówienia. Zmniejszona konsumpcja spowoduje zmniejszenie zapotrzebowania na produkcję, to zaś zmniejszenie produkcji, a zmniejszenie produkcji dalsze zmniejszenie konsumpcji. Błędne koło. A wszystko to razem zaowocuje dalszym zmniejszaniem się dochodów budżetowych. Istnieje niebezpieczeństwo, że proces schładzania będzie oddziaływał również bardzo silnie na instytucje finansowe. Banki nieroztropnie na początku kryzysu przeprowadziły olbrzymią ekspansję kredytową we frankach. Ponadto my zawsze byliśmy biorcami kapitału - sprzedawaliśmy przedsiębiorstwa inwestorom zagranicznym, zapożyczaliśmy się w walutach obcych, gdyż błędnie przekonano nas, że te produkty są tańsze. Teraz, w warunkach osłabienia złotego, ludzie i przedsiębiorstwa są bardziej zadłużeni, niż byli. W efekcie cała gospodarka, i tak silnie zlewarowana, stała się jeszcze słabiej skapitalizowana. W tych warunkach kryzys spowoduje, że przedsiębiorstwa będą traciły możliwości produkcyjne, w praktyce coraz więcej nie będzie w stanie obsługiwać swego zadłużenia, a na to nałożą się kredyty ludzi, którzy stracą pracę i przestaną spłacać raty. To wszystko przełoży się na bilanse banków w ten sposób, że zacznie wzrastać ilość złych kredytów, które trzeba sfinansować.
Słyszymy, że już 600 tys. klientów zalega w spłatach, a banki mają 39 mld zł złych długów.

- Ta sytuacja nie jest jakimś novum, przewidywaliśmy ją już parę miesięcy temu, obecnie znalazła się na poziomie zaksięgowania. Niebezpieczeństwo polega jednak na tym, że zagraniczne banki komercyjne, zamiast wystąpić do swoich akcjonariuszy o pokrycie ewentualnych strat, które powinni uwzględnić już wcześniej, w pierwszej kolejności wyciągną rękę do polskich podatników, co już obecnie dość skutecznie robią. I rząd - nie dość że ma własne problemy z budżetem, będzie jeszcze miał na głowie problem tych instytucji. Wsparcie tych instytucji pieniędzmi publicznymi prowadzi do kompletnego chaosu, gdyż nie będzie wiadomo, kto odpowiada za prowadzenie prywatnej działalności gospodarczej - właściciele banków czy państwo. Może się okazać, że najlepszym sposobem zarobkowania jest nacisk na instytucje państwowe, aby dostarczyły pieniędzy podatników, a nie prawidłowe alokowanie oszczędności obywateli. W tym momencie proces alokacji kapitału zostaje kompletnie zaburzony.

Koniec kapitalizmu? Coś w rodzaju feudalizmu bankowego, gdzie państwo pełni rolę ekonoma ściągającego daninę z obywateli?

- Z pewnością koniec kapitalizmu wolnorynkowego, ale nie drapieżniejszych jego form. W takich warunkach znika kwestia oszczędzania, odkładania kapitału, bo oszczędności będą nieistotne - jeśli ty nie włożysz pieniędzy do banku, to ktoś inny włoży twoje pieniądze w postaci podatku. Z drugiej strony nie będzie właściwego finansowania rozwoju gospodarczego, bo po co banki mają się męczyć z oceną projektów gospodarczych, gdy kto inny ponosi ryzyko i odpowiedzialność finansową?

Czyli mielibyśmy do czynienia z czymś, co ekonomiści określają terminem "casino kapitalizm"?

- Jeszcze gorzej - kapitalizm bez właściwej motywacji. Przedsiębiorstwa realizują projekty, niezależnie od tego, czy są to projekty dobre, czy złe... To nie ma nic wspólnego z rozwojem gospodarczym i cywilizacyjnym. Ba, całość tego działania wspierającego może być bardzo kosztowna. W rezultacie - z kryzysu wyjdziemy jako ostatni, potem będziemy mieli stracone lata na uporządkowanie sytuacji, a na koniec się okaże, że mamy olbrzymie zadłużenie z racji tej polityki, a tych, którzy mieliby je spłacać - nie ma, bo starsi weszli w wiek emerytalny, a młodsi wyemigrowali z kraju, aby nie ponosić tych ciężarów. Wybiorą sobie kraj, który efektywniej zarządza własną gospodarką.

Na placu boju zostanie tylko klasa polityczna i bankowcy, podatników zabraknie?

- To wcale nie byłoby czymś wyjątkowym w historii. W przeddzień zajęcia Rzymu przez Germanów ówczesna klasa polityczna nadal kłóciła się o to, kto będzie jej przewodził. Nawet na Titanicu znajdzie się grupa ludzi, która będzie prowadziła swoje małe wojenki.

Przedstawił Pan scenariusz negatywny, który się zmaterializuje, jeśli rząd wybierze błędną drogę walki z kryzysem.

- Niestety, mamy już pewne symptomy realizacji tego scenariusza. Przykładowo, pakiet "Rodzina na swoim" w wersji, jaką przyjęto w 2007 r., jest skierowany na wsparcie produktów bankowych. Podobnie pomoc bezrobotnym w spłacie kredytów ma płynąć z Funduszu Pracy.
I tu, i tam środki publiczne płyną do banków. To oznacza, że klienci banków, jak i ci, którzy popełnili błędy, są beneficjentami pomocy, a ten, kto był oszczędniejszy i ostrożniejszy, musi ich dofinansowywać. Takie ustawienie bodźców działa destrukcyjnie w gospodarce rynkowej.

Co powinien zawierać pakiet antykryzysowy dla Polski?

- Po pierwsze, wsparcie dla rodzin wielodzietnych po to, żeby mogły wychować i wykształcić dzieci, które będą nas w przyszłości utrzymywać. Tego rodzaju działanie z jednej strony łagodzi czekający nas kryzys demograficzny, z drugiej - pobudza popyt. Błędem było natomiast obniżenie podatków najbogatszym, bo te grupy kosztem dodatkowych środków zmniejszyły swoje zadłużenie, nie pobudzając popytu. Należałoby się z tego wycofać. Pomoc dla rodzin należałoby wyasygnować natychmiast, a rozliczyć ją ewentualnie w przyszłym roku.

Kolejny filar pakietu - infrastruktura. Inwestycje publiczne w infrastrukturę pobudzą gospodarkę i inwestycje prywatne, a w przyszłości będą obniżać koszty tworzenia miejsc pracy w Polsce. W kryzysie budowę infrastruktury można przeprowadzić najtaniej. Towarzyszyć temu powinno przyspieszenie pozyskania funduszy infrastrukturalnych. To da poważne efekty mnożnikowe, generując dodatkowe inwestycje. Ponadto napływ środków UE będzie wzmacniał złotówkę, co ułatwi rządowi emisję długu i finansowanie innych działań pakietu. Należy naciskać na struktury UE, aby procesy biurokracji nie blokowały pozyskiwania funduszy i żeby nie było takich sytuacji, jak przy sprawie Rospudy, że nagle okazuje się, iż w Polsce nie można przeprowadzić żadnej inwestycji. Trzeba także skrócić nasze wewnętrzne procedury i ograniczyć wymogi biurokratyczne. Za kuriozalną należy uznać sytuację, że aby aplikować po te fundusze, należy przedstawiać promesę bankową, której banki udzielają pod warunkiem, iż ulokuje się w banku kwotę równą wysokości obiecanego kredytu. I to przy wysokich kosztach kredytu i niskim oprocentowaniu lokaty. Tego typu absurdy świadczą zarówno o nadmiernym zbiurokratyzowaniu, jak i utracie kontroli nad rynkiem finansowym. A środki unijne należy pozyskać teraz, bo potem mogą przepaść lub może zmniejszyć się ich wartość.
Trzecim filarem pakietu powinno być oddziaływanie na inwestorów strategicznych w Polsce. Teraz cały świat przeżywa dwie drastyczne kuracje: jedna polega na zmniejszaniu zlewarowania gospodarki światowej (banki zmniejszają bilanse i zaangażowanie kredytowe), z drugiej strony cała gospodarka redukuje swoje moce produkcyjne, dostosowując je do zmniejszonych potrzeb. Chodzi o to, aby w sytuacji, gdy sprzedaliśmy swoją gospodarkę inwestorom zagranicznym, nie było redukcji akurat w Polsce. Nie może być tak, że szefowie Fiata jeżdżą po wszystkich krajach i obiecują, że u nich nie zamkną fabryk, jak przejmą Chryslera i General Motors, ale do Polski nie zawitają. Od dawna powtarzam, że rząd musi na nich naciskać. Trzeba pokazywać, że przedsiębiorstwa globalne będą w stanie wyjść z kryzysu, jeśli zachowają produkcję właśnie w Polsce, bo u nas jest najtaniej. Do tego potrzebna jest aktywność władz publicznych. Należy kierować środki publiczne w różnej formie do gospodarki poprzez PKO BP, bank kontrolowany przez państwo, bo każda złotówka dana PKO BP przejawi się zwiększonym kredytowaniem, a wszelkie zyski ze zwiększonej zyskowności tej instytucji będą zyskami podatników. PKO BP powinien podjąć ekspansję kredytową na terytorium, z którego wycofują się inne banki. W celu zredukowania niebezpieczeństwa upadku banków we wszystkich bankach komercyjnych powinny być, na wzór amerykański, przeprowadzone stress testy, które wykażą, czy kapitalizacja banków uwzględnia przebieg procesów kredytowych w naszym kraju. Jeśli okazałoby się, że jest za niska, właściciele muszą dopłacić.

Kto to powinien przeprowadzić?
- Komisja Nadzoru Finansowego. Musi określić, ile kapitału powinny mieć banki w kryzysie, i twardo to egzekwować, aby nagle się nie okazało, że któraś instytucja osiągnęła tak niski udział kapitałów własnych, że jej akcjonariusze mogą ją bez większych strat porzucić. Musi być cały czas prowadzony monitoring. Jeśli kapitały są za małe, nadzór musi żądać dofinansowania przez właściciela. Jeśli właściciel nie chce, powinna następować szybka interwencja poprzez wypuszczenie akcji na giełdę, aby kto inny dofinansował taki bank i przejął ryzyko. Nie może być tak, że te instytucje czekają na sanację przez państwo (czyli podatników), bo skończymy jak Islandia! A więc - wymusić dokapitalizowanie banków zagranicznych przez ich akcjonariuszy. Nie można też pozwalać, aby dobry inwestor w banku był zastępowany przez "firmę-słup".

A są takie próby?

- Jeśli słyszymy, że duży bank chce się wycofać, a jako inwestor ma wejść w to miejsce mały, a na dodatek polski podmiot, który nie daje rękojmi wywiązywania się z ogromnych zobowiązań, to musimy zdawać sobie sprawę z tego, że taki inwestor przyjdzie za chwilę do państwa, żeby podatnicy go dofinansowali. Nie należy liczyć na wzrost akcji kredytowej instytucji zagranicznych, lecz bronić się przed przejmowaniem ich zobowiązań na nasz koszt.

Jeśli właściciele banku w drastycznej sytuacji nie zechcą utrzymywania banku, zobowiązania powinien przejąć Bankowy Fundusz Gwarancyjny, tak aby ludzie w każdej chwili mogli odzyskać zagwarantowane depozyty, a ci, którzy stracą część wkładów nieobjętych gwarancjami, powinni otrzymać akcje banku jako rekompensatę za utracone pieniądze. Nie wolno też dopuścić, aby przedsiębiorstwa, które mają pieniądze w takim banku, popadły w tarapaty, gdy ten nie wywiązuje się z zobowiązań. Muszą mieć otwartą szybką linię kredytową w PKO BP na wypadek zablokowania kont. Przedsiębiorcy ponosiliby odpowiedzialność za to, że współpracowali z bankiem, który nie daje rękojmi, ale nie traciliby płynności. W zakresie budownictwa należy kierować środki publiczne poprzez Bank Gospodarstwa Krajowego, ale nie, jak obecnie, na dopłaty do kredytów z banków komercyjnych, lecz bezpośrednio do rodzin w formie kredytu BGK o stałym oprocentowaniu na poziomie 3 procent. Wtedy korzyści z preferencyjnego kredytowania finansowane przez podatników będą czerpały w pełni niezamożne rodziny, a nie akcjonariusze instytucji finansowych.

Spójny pakiet kryzysowy powinien zapobiec wycofywaniu się zagranicznych inwestorów, a gdyby jednak do tego doszło, zamiast kapitału finansowego powinni otrzymywać akcje sanowanych instytucji, których zobowiązań nie chcą odnawiać. Do tego napływ środków UE. To wszystko razem zmniejszy nasze zapotrzebowanie zewnętrzne na kapitał. Wtedy program pakietu będzie się bilansował. Zbudujemy infrastrukturę. Wsparcie rodzin i budownictwa zwiększy popyt. Pokolenie solidarnościowe nie ulegnie zapaści, lecz będzie miało dzieci, które będą w stanie w przyszłości nas utrzymywać. To daje nam perspektywę na kilkadziesiąt lat, i nie tylko nam, ale także bankom i instytucjom finansowym. Jeśli ludzie mają pieniądze, to przedsiębiorstwa mają zamówienia, a bankom nie narasta poziom złych długów. Tak wygląda scenariusz pozytywny.

Ale rząd mówi, że ma własną receptę na kryzys, i dzięki niej Polska ma się stosunkowo dobrze na tle innych.
- Jeśli druga strona przyznaje, że mamy kryzys, można z nią dyskutować o sposobach wyjścia, ale jeśli utrzymuje, iż kryzysu nie ma, to ucina dyskusję. Jest niezmiernie ważne, aby mieć przygotowany spójny program antykryzysowy, bo obiektywnie rzecz biorąc, kryzys jest, i wcześniej czy później rząd będzie musiał się do tego przyznać. Na razie te procesy toczą się podskórnie. Nie wystąpiły jeszcze najbardziej spektakularne skutki w postaci bezrobocia, bankructw, zatorów płatniczych, ponieważ przedsiębiorcy, gospodarka, budżet i konsumenci jeszcze się nie dostosowali do zmniejszonego popytu. Ale gdy to zrobią, efekty będą widoczne. Kryzys widać w budżecie, a skoro tak, to już dotknął on podatników. Trzeba go leczyć, zanim społeczeństwo, pozbawione perspektyw, ogarnie desperacja.

Dziękuję za rozmowę.

Poglądy wyrażone w niniejszym wywiadzie wyrażają osobiste stanowisko rozmówcy i nie odzwierciedlają stanowiska instytucji, z którą jest on związany zawodowo.

_________________
Jadwiga Chmielowska Przewodnicz?ca Oddzia?u Katowice i Komitetu Wykonawczego "Solidarnosci Walcz?cej"
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
Sylwia



Dołączył: 08 Gru 2016
Posty: 67

PostWysłany: Czw Gru 08, 2016 10:48 am    Temat postu: Forumoteka.pl Odpowiedz z cytatem



Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość Odwiedź stronę autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Strona Główna -> Dyskusje ogólne Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Strona 1 z 1
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz dołączać plików na tym forum
Możesz ściągać pliki na tym forum




Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group